Geplaatst op

Milaan

Okay, ik moet je eerlijk bekennen dat ik niet van plan was dit te gaan doen maar dat ik het toch ga doen. Die blog af en toe bijhouden.
Misschien na verloop van tijd ga ik ook wel mijn persoonlijke problemen van me af schrijven maar tot die tijd hoeven jullie niet bang te zijn. Ik heb Amy Winehouse nog en die begrijpt al mijn gevoelens, buien en fases.
Waarvoor dank Amy mocht je dit toevallig lezen.
Je weet het maar nooit, Europa is klein sinds Facebook, Twitter en alle andere sociale media.
En teletekst.
Anyway, wat de fuck heeft dit met Milaan te maken hoor ik je denken.
(ik hoor je ook denken lekker makkelijke schrijfstijl om naar het volgende onderwerp te gaan).
Geen moer eigenlijk.
Maar goed.
Aangezien ik half februari al wist dat dit mijn eerste vrije week en misschien wel vrije dag was had ik besloten om maar een in te gaan op de al lang uitstaande uitnodiging van de Italiaanse vrienden van mijn ouders om eens langs te gaan.
Ik heb ze deze zomer nog gezien en met pasen was hun dochter die even oud als mijn broertje is nog bij mijn ouders thuis.
Binnen zat bezoek, die ook een paar dagen Milaan in de casa van onze kennissen wilde verblijven.
Anyway, meteen geboekt via Ryanair samen met mijn moeder voor 70 euro op en neer.
Dat is 27 euro de man en goedkoper dan een retourtje Venlo.
Venlo is mijn geboorteplaats en waar ik getogen ben voor degene die dat niet weten.
Een limburger ja, unne venloanear om precies te zijn.
Trots erop ook alhoewel ik er nooit meer ga wonen.
Mijn betere vrienden zijn ook al eens daar geweest, en hebben mogen proeven van de gastvrijheid van Venlo en de Familie Taihuttu.
Enfin, we dwalen af.
Milaan dus.
Disdagmiddag vliegen we en rond het avonduur hopen we aan te komen in nabij gelegen gehucht van Milaan, genaamd Bergamo. Het schijnt dat we met een of andere schuttle bus naar het station worden gebracht van Bergamo. Als dat er net zo armzalig uitziet als dat van Venlo dan hoop ik dat we nog via de nachtingang naar binnen kunnen.
Na vannacht gedroomd te hebben over Milaan, dacht ik laat het maar met jullie delen. Dus bij deze:
Warm ontvangen, een kamer toebedeeld gekregen en wat gaan wandelen.
De vrienden wonen echt midden in Milaan dus dat was gemakkelijk.
Het eerste wat me opviel was de gigantische punk scene die je hier hebt.
Waar iedere Amsterdamse kid gehuld gaat in neonkleren en neonbrillen is hier iedere tiener punker. Veel zwart, allstars & kisten, stoere klinknagel riemen, shirts van bands en geverfd haar al dan niet in een hanenkam.
Anyway, genoeg gepraat over mode ik lijk Dianne Beekman wel.
De muziek die ze luisteren noemen ze zelf Psychobilly.
Een mix tussen Rockabilly en Punk.
Erg apart.
Na het wandelen kwamen we bij onze kennissen thuis en daar trof ik de man des huizes, Gianni, hij lijkt een beetje op Paulie uit de Sopranos, in de keuken aan.
Gianni staat bekend om zijn kookkunsten maar nog bekender om zijn kritiek op de kookkunsten van de chefs van lokale restaurants op Ibiza.
Zoals gezegd stond hij in de keuken en was hij bezig met het koken van een paar kreeften die later op een werkelijk onvergetelijke pasta lagen.
Vinger-aflik-materiaal.
Echt waar.
Daarna ben ik hardcore inslaap gevallen tijdens Click in het Italiaans.
Kent iemand die film?
Click van Adam Sandler?
Zo’n film waarvan je van tevoren denkt; wat een kutfilm.
Maar ik zeg je eerlijk, ik voelde die film. Misschien was het wel de pasta in combinatie met de vermoeidheid in combinatie met het Italiaans met engelse ondertitels en de wijn, maar ik voelde die film gewoon.
Vanochtend tot laat in bed gebleven en daarna rustig ontbeten, Il Gladiatore gekeken met een vloeiend Italiaans sprekende Russel Crow, en als middag eten een goddamn fijne pasta voor geschoteld gekregen. Met Pesto.
Handgemaakte Pesto waar Gianni elke maand 2 uur voor in de auto zit om op en neer naar een of ander dorpje te rijden waar een oude man pesto zit te maken. Zo’n plek waar je je eigen pot moet meenemen. En waar Geer en Goor zo de boel op stelte kunnen zetten als in hun tv-reclame.
Zo’n grote appelmoes pot. Met Pesto dan.
Die shit was overheerlijk echt.
Daarna kwam nog de ham en het brood en de gebakken champignons. En daarna het fruit en dan nog maar niet te beginnen over de drie glazen rode wijn.
En ik drink niet eens rode wijn, maar deze was wel erg lekker. Blijkbaar zat Gianni daar een keer per jaar een dag voor in de auto en kocht dan 200 flessen.
Die hele culinaire shit wordt hier on lock gezet.
Mensen praten ook over eten tijdens het eten. Ander eten. Wat ze morgen eten, gisteren hebben gegeten, ooit, de ingrediënten, alles.
Ik vertelde trots over mijn Sopranos kookboek en meteen barste er hevige discussies los over het overmatige kappertjes gebruik van de Sicilianen.
Daarna naar een fotomuseum gegaan waar ik zowaar wat werken tegen kwam van onze eigen Erwin Olaf.
Daarna nog wat rondgeslenterd door de stad, ijs gegeten, de dom gezien, een kasteel en thuis de vrouw des huizes aangetroffen achter een gigantische berg deeg.
Homemade Pizzas baby.
Als je me nou nooit meer ziet in Ollanda dan weetje waarom..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s